THE MAIN DRIVING FORCES AND STAGES OF HUMAN BECOMING AN INTELLIGENT BEING

 

Humans became intelligent beings through three leaps resulting from the influence of three main driving forces.

Three Main Driving Forces

1. Variations (genetic diversity)

2. Natural selection pressure

3. The skeletal transformation triggered by standing upright seven million years ago, continuing throughout all hominin stages and still ongoing today

 

Three Leaps

1. The leap to bipedalism that occurred seven million years ago

2. The intelligence somersault leap that occurred around two million years ago

3. The intelligence-threshold leap, in which humans reached the mental capacity to create tools by attaching a stone to a stick—a type of object never before produced by nature under natural conditions

 

 The Three Main Driving Forces and Their Functions

 

1. Variations

Evolutionary scientists say that if natural selection is the engine of evolution, then variations are its raw material. Every newborn organism is a variation. In other words, no two organisms on Earth have identical genomes.

 

Every individual within a primate (chimpanzee) population forced to stand on two feet is a variation. Some of these variations possess genomes more suited to bipedalism, or such genomes will emerge in later generations. If individuals with genomes predisposed to bipedalism do not arise within this population, then the population cannot survive as a bipedal species, and no bipedal primate speciation can occur.

 

 2. Natural Selection Pressure

The main mechanism of general evolution—that is, speciation—is natural selection pressure. Natural selection consists of the pressures exerted by geographic location, climate conditions, diseases, predators, food varieties and methods of obtaining them, and population security. Collectively, these can be called habitat pressures.

 

Variations and natural selection pressure are the mechanisms of general evolution. These two parameters account for the evolution and speciation of all living organisms other than humans. Human evolution and the emergence of the human species cannot be explained solely by these two driving forces.

 

3. The Skeletal Transformation Triggered by Standing Upright Seven Million Years Ago, Continuing Through All Hominin Stages and Still Ongoing Today

Humans are the only mammalian species on Earth that is both bipedal and vertically bodied. This third driving force is the determining parameter in humanity’s becoming an intelligent species. The mechanisms and processes of human evolution have not been adequately explained because this reality—the skeletal transformation that began seven million years ago and continues today—has not been recognized.

 

There are many hypotheses concerning human evolution, but these hypotheses are often mutually exclusive and far from convincing. Skeletal transformation has progressed from the toes to the leg bones, pelvis, rib cage, arm lengths, finger bones, and, for the last two million years (after the intelligence somersault), facial reduction and skull (brain) enlargement.

 

The Three Leaps Produced by the Influence of These Driving Forces

 

 1. The Leap to Bipedalism Seven Million Years Ago

Since I have discussed this in detail in many previous articles, I will summarize it briefly here. Human bipedalism has traditionally been attributed to prolonged and widespread life in the savanna. However, this hypothesis has now largely been abandoned.

 

My proposal is that a primate population became trapped somewhere in the Rift Valley due to natural events and environmental changes and was forced to search for and obtain food in wetland environments. The fact that hominin fossils are predominantly found in dried lake and river deposits, and that carbon isotope analyses of fossil tooth enamel indicate a diet rich in aquatic resources, can be cited as evidence supporting the hypothesis that upright posture originated in wetlands.

 

2. The Intelligence Somersault Leap Around Two Million Years Ago

Once bipedalism became necessary seven million years ago, gradual torso straightening began over a very long period (approximately five million years). The driving force behind this straightening was the necessity of keeping the body's center of gravity within the area of the feet. Otherwise, a creature unable to locomote optimally could not sustain its life or species.

 

Indeed, fossil skeletons from every stage of the last seven million years show this gradual change toward the modern condition.

 

Around two million years ago, after five million years of accumulated quantitative torso straightening, the embryo in the womb produced an adaptive response to this vertical body structure. Everything that occurred followed the laws of physics. The embryos of all horizontally bodied mammals develop and are born facing the mother’s abdomen, with their heads toward the birth canal and with limited freedom of movement.

 

The human embryo, however, had to orient its head toward the mother's diaphragm. As a result, it was forced to bear the weight of the mother's internal organs upon its skull. This led to enlargement and rounding of the skull. It was this necessity of bearing weight that triggered skull growth and consequently brain growth.

 

This proposal could theoretically be tested by implanting a chimpanzee embryo into the womb of a modern human female whose body has fully acquired vertical posture through seven million years of torso straightening. Pure chimpanzees born from human wombs could then be bred with one another for 10–15 generations, with all gestation and births occurring in human wombs. The results might surprise everyone. One might encounter a hairy chimpanzee with a smaller face and a larger skull saying “good morning” to you.

 

An objection is often raised that such an experiment cannot be performed for ethical reasons. However, the inability to conduct the experiment does not falsify the hypothesis.

 

At the Homo habilis stage around two million years ago, a sudden increase in brain size is observed (from 350 cc to 700 cc). For this reason, I argue that the intelligence somersault occurred around two million years ago.

 

 3. The Intelligence-Threshold Leap: Reaching the Mental Capacity to Create Tools Such as a Stone Attached to a Stick

The intelligence-threshold leap occurred when the brain growth initiated by the intelligence somersault reached a certain size, enabling the mental capacity to create tools not naturally found in nature.

 

The ancestor of the spacecraft that carried modern humans (the Homo sapiens stage) to the Moon was that first stone attached to a stick.

 

Beginning with *Sahelanthropus tchadensis*, which stood upright seven million years ago, the skeletal transformation within hominins has continued in the same form and at the same rate regardless of the habitat in which they lived or the geographic adaptations they underwent. The primary cause of differences in appearance among hominins is skeletal transformation. Geographic adaptations also contribute to these differences, though they are not the determining factor.

 

All hominins have undergone the same skeletal transformation at the same rate, speed, and manner. Once hominins reached a certain level of mental capacity, they began moving into different parts of the world. This mental capacity gave them the ability to imagine what lay beyond a mountain—in a sense, to “see” beyond it. Animals live according to what they see or perceive through their senses, whereas hominins additionally possess imagination.

 

Throughout the seven-million-year process of bipedalism, hominins exchanged genes both horizontally and vertically, assimilated one another, and ultimately reached the final hominin stage, *Homo sapiens sapiens*.

 

In recent years, genetic sequences obtained from approximately 40,000-year-old fossils have demonstrated that Neanderthals, Denisovans, *Homo floresiensis*, and *Homo sapiens* exchanged genes horizontally—that is, they interbred. Likewise, Chinese scientists have recently demonstrated vertical gene transfer using sequenced proteins obtained from 400,000-year-old *Homo erectus* fossil teeth. Vertical gene transfer means that genes acquired from *Homo erectus* by Denisovans through interbreeding 400,000 years ago were carried forward through generations and transmitted to the present.

 

Considering all this, it should be assumed that mechanisms of horizontal and vertical gene transfer operated throughout the hominin period. In other words, hominins were not separate species but rather a single species exhibiting minor phenotypic differences resulting from accumulated quantitative skeletal changes and geographic adaptations. Every hominin shared a common skeletal structure that changed simultaneously and in parallel.

 

The skeletal transformation triggered by standing upright seven million years ago has continued until today and is still ongoing. This transformation produces accumulations of quantitative skeletal changes over long periods. These accumulations of quantitative change lead to qualitative leaps and transformations. As a result of these quantitative accumulations and qualitative transformations (leaps), hominins with only slight phenotypic differences emerge.

 

In other words, after *Sahelanthropus tchadensis*, accumulated quantitative skeletal changes produced a qualitative transformation that gave rise to *Orrorin tugenensis*. The accumulated quantitative skeletal changes in *Orrorin tugenensis* then produced a qualitative transformation resulting in *Ardipithecus ramidus*. The accumulated quantitative skeletal changes in *Ardipithecus ramidus* produced a qualitative transformation resulting in the australopithecines, and so on. This mechanism continued throughout all hominin stages.

 

According to research, these accumulations of quantitative skeletal changes, which continue even today, are still operating in *Homo sapiens* and are transforming it toward another hominin form.

 

In conclusion, hominins are not separate species. Rather, they are the same species exhibiting phenotypic differences caused primarily by skeletal transformations that have continued for seven million years, together with geographic adaptations.

 

İNSANIN AKILLI CANLI OLUŞUNUN ANA DEVİNDİRİCİ GÜÇLERİ VE AŞAMALARI

 

İnsan üç ana devindirici gücün etkisi sonucu geçirdiği üç sıçramayla akıllı canlı olmuştur.

Üç Ana Devindirici Güç

1.     Varyasyonlar (Genetik çeşitlilik)

2.     Doğal Seçilim Baskısı

3.     Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklediği bütün hominin aşamalarında ve günümüzde devam eden iskelet değişikliği

Üç Sıçrama

1.     Yedi milyon yıl önce oluşan iki ayaklılık sıçraması

2.     Günümüzden iki milyon yıl önceleri oluşan akıl taklası sıçraması

3.     Doğanın doğal koşullarıyla üretmediği, o zamana kadar doğada hiç olmayan bir taşı bir sopaya bağlayarak aletler üretebilecek zihinsel kapasiteye ulaştığı akıl eşiği sıçraması

Üç ana devindirici güç ve işlevleri

1.     Varyasyonlar: Evrim bilimciler derler ki; evrimin motoru seçilim baskısıysa, ham maddesi de varyasyonlardır. Her yenidoğan canlı bir varyasyondur. Yani yerküre üzerinde bulunan hiçbir canlının genomu birbirinin aynısı değildir.

İki ayak üstüne kalkmak zorunda kalan bir primat (şempanze) popülasyonunun her bireyi bir varyasyondur. Bu varyasyonların bazılarının genomları iki ayaklılığa yatkındır ya da daha sonra gelecek nesillerde genomu iki ayaklılığa yatkın olanlar çıkacaktır. Zaten bu popülasyonun içinde iki ayaklılığa yatkın genomu olanlar oluşmazsa, bu popülasyon iki ayaklı olarak türünü sürdüremez ve iki ayaklı bir primat türleşmesi olmaz.

2.     Doğal Seçilim Baskısı: Genel evrimin yani türleşmenin ana mekanizması doğal seçilim baskısıdır. Doğal seçilim coğrafi konumun, iklim şartlarının, hastalıkların, avcıların, yiyecek çeşitlerinin ve temin yollarının ve popülasyon güvenliğinin baskısıdır. Bunların tümüne yaşam alanı baskısı diyebiliriz.

Varyasyonlar ve doğal seçilim baskısı genel evrimin mekanizmalarıdır. Yani bu iki parametre insan türü dışında bütün canlıların evrimleşmesi ve türleşmesini sağlar ve açıklar. İnsanın evrimleşmesi, insan türünün oluşması bu iki devindirici güçle açıklanamaz.

3.     Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklediği bütün hominin aşamalarında ve günümüzde devam eden iskelet değişikliği: İnsan yerkürenin tek memeli, iki ayaklı ve düşey gövdeli canlısıdır. Bu üçüncü devindirici güç insanın akıllı canlı olmasının tayin edici parametresidir. Bu nedenle insan evriminin mekanizma ve süreçleri bu yedi milyon yıldır ve günümüzde de hala devam eden iskelet değişikliği gerçeği farkedilemediği için açıklanamamıştır. Çok sayıda insan evrimi hipotezi vardır ama bu hipotezler birbirini dışlayıcı ve ikna edicilikten uzaktır. İskelet değişikliği ayak parmağından başlayıp bacak kemikleri, pelvis, göğüs kafesi, kol uzunlukları, parmak kemikleri ve iki milyon yıldan bu yana da (akıl taklasından sonra) yüz küçülmesi ve kafatası (beyin) büyümesi olarak devam etmektedir.

 

 

 

 

 

Bu devindirici güçlerin etkisi sonucu oluşan üç sıçrama

 

1.     Yedi milyon yıl önce oluşan iki ayaklılık sıçraması: Bugüne dek çok sayıda makalemde ayrıntılı bahsettiğim için burada kısaca özetleyeceğim. İnsanın iki ayaklı olma nedeni yaygın ve uzun süreli olarak savanada yaşamak zorunda kalması olarak gösterilmiştir. Fakat şimdilerde bu hipotez terkedilmiştir. Benim önermemse, Rift vadisinde bir yerlerde doğa olayları ve çevresel değişiklikler nedeniyle mahsur kalan bir primat popülasyonunun sulak alanda yiyecek arama ve bulma zorunluluğunda kalmasıdır. Hominin (insansı) fosillerinin çoğunlukla kurumuş göl ve akarsu çökeltilerinde bulunması ve fosillerin diş minelerinden alınan karbon izotop araştırmaları sonucu su ürünleriyle beslendiği bulgusu sulak alanlarda ayağa kalktı hipotezine referans olarak gösterilebilir.

2.     Günümüzden iki milyon yıl önceleri oluşan akıl taklası sıçraması: Yedi milyon yıl önce iki ayaklı olmak zorunda kalınca uzun zamanlara yayılı olarak (yaklaşık beş milyon yıl) gövde dikleşmesi başlamıştır. Gövde dikleşmesinin itici gücü, iki ayaklı olmak zorunda kalan bu canlının ağırlık aksını ayak taban alanları içinde tutma zorunluluğudur. Aksi takdirde lokomosyonunu optimal şekilde yapamayan canlı yaşamını ve türünü sürdüremez. Zaten bu yedi milyon yılın her aşamasına ilişkin fosillerin iskelet yapıları günümüze doğru bu değişimi göstermektedir. İki milyon yıl öncelerde gövde dikliği beş milyon yıl biriken nicel dikleşme birikimlerini tamamlayınca anne rahmindeki embriyo bu düşey gövdeliliğe bir uyumsal yanıt vermiştir. Bütün bu olan bitenler fizik yasaları gereğidir. Bütün yatay gövdeli memelilerin embriyoları yüzü annenin karnına, kafası doğum kanalına dönük, çok fazla hareket alanı olmaksızın bu şekilde oluşur, gelişir ve doğar. Halbuki insan embriyosu kafasını anne diyaframına dönmek zorunda kalınca kafatası üstünde annesinin iç organlarını taşımak zorunda kaldığından dolayı kafatasında büyüme ve yuvarlaklaşma şeklinde bir değişim olmuştur. Bu taşıma zorunluluğudur ki kafatası dolayısıyla da beynin büyümesini tetiklemiştir. Bu önerme tamamen düşey gövdeli hale gelmiş olan yani yedi milyon yıllık gövde dikleşmesinin homo sapiens aşamasında olan modern insanın rahmine bir şempanze embriyosu implante edilerek denenebilir. Yani insan rahminden doğmuş saf şempanzeler 10-15 nesil birbiriyle çiftleştirerek ve bütün gelişim ve doğumları insan rahminde yapılarak herkesi şaşırtacak sonuçlar elde edilebilir. Yani size “günaydın” diyen kıllı, yüzü küçük kafatası büyük bir şempanzeyle karşılaşabilirsiniz. Bu deney etik nedenlerle yapılamaz diye bir itiraz var. Ama deneyin yapılamaması hipotezi yanlışlamaz. İki milyon yıl öncesi homo habilis aşamasında ani bir beyin büyümesi (350cc’den 700cc’ye) görülmektedir. Bu nedenle akıl taklası iki milyon yıl önceleri atılmıştır diyorum.

3.     Doğanın doğal koşullarıyla üretmediği, o zamana kadar doğada hiç olmayan bir taşı bir sopaya bağlayarak aletler üretebilecek zihinsel kapasiteye ulaştığı akıl eşiği sıçraması: Akıl eşiği sıçraması, akıl taklası sıçramasıyla tetiklenen ve başlayan beyin büyümesi, belirli bir büyüklüğe geldiğinde doğada doğal olarak bulunmayan aletler üretecek zihinsel kapasiteye ulaşmasıdır. Günümüz insanını (homo sapiens aşaması) aya götüren uzay mekiğinin atası, ilk örneği o sopaya bağlanmış taştır.

Hominin, yedi milyon yıl önce ayağa kalkan  Sahelanthropus tchadensis ile başlayan günümüze doğru yerkürenin hangi yaşam alanında bulunursa bulunsun yani hangi coğrafi adaptasyona uğrarsa uğrasın içindeki iskelet değişikliği bütün homininlerde aynı şekil ve oranda devam etmektedir. Homininlerin farklı görünümlerinin ana nedeni iskelet değişikliğidir. Coğrafi adaptasyonlar da tayin edici olmamakla birlikte bu farklı görünümlerde etkendir. Ama hepsinin iskelet değişikliği aynı oranda, aynı hızda ve aynı şekilde devam etmektedir. Homininler belirli bir zihinsel kapasiteye geldiğinde dünyanın değişik yerlerine doğru hareket etmeye başlamışlardır. Çünkü bu zihinsel kapasite onlara dağın arkasını hayal etme yetisi, bir  anlamda dağın arkasını görme yetisi kazandırmıştır. Hayvanlar gördüğüyle ya da duyularından gelen algılarla yaşar, homininse buna ilaveten bir de hayal eder. Aynen günümüzde olduğu gibi yedi milyon yıl süren iki ayaklılık sürecinde homininler birbirlerinden yatay ve dikey gen alışverişlerinde bulunmuşlar, birbirlerini asimile etmişler ve hominin türünün son aşaması olan homo sapiens sapiens aşamasına getirmişlerdir.

Son yıllarda neandertaller, denisovanlar, homo floreinsensislerin ve homo sapienslerin birbirleriyle yatay gen alışverişlerinde bulundukları yani çiftleştikleri kırk bin yıla tarihlenen fosillerden alınan gen dizilimleriyle kanıtlanmıştır. Aynı şekilde son günlerde Çinli bilim insanları dörtyüzbin yıla tarihlenen homo erectus fosil dişlerinden alınan ve dizilenen proteinlerden hareketle dikey gen alışverişini ispatlamışlardır. Dikey gen alışverişi dörtyüzbin yıl önce homo erectusla çiftleşen denisovanların ondan aldığı geni ya da genleri nesiller boyu taşıyarak ve ileterek günümüze getirmiştir. Bütün bunlar düşünüldüğünde yatay ve dikey gen alışverişi mekanizmasının bütün homininler döneminde çalıştığı öngörülmelidir. Yani homininler ayrı türler değil sadece biriken nicel iskelet dğişiklikleri ve coğrafi adaptasyonlar sonucu birbirinden küçük fenotipik farklılıkları olan tek bir türdür. Bu türün her homininde ortak, eş zamanlı ve paralel olarak değişen iskelet yapısı vardır.

Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklemesiyle başlayan iskelet değişikliği günümüze kadar sürmüş ve hala devam etmektedir. Bu iskelet değişikliği uzun zamanlara yayılı nicel iskelet değişikliği birikimleri oluşturmaktadır. Bu nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel sıçramalara ve dönüşümlere yol açmaktadır. Bu nicel birikim ve nitel dönüşümler (sıçrama) sonucunda birbirinden çok az farklı fenotipte homininler oluşmaktadır. Yani Sahelanthropus tchadensis’ten sonra iskelette oluşan nicel değişim birikimleri nitel dönüşüm yaparak Orrorin tugenensis’i yaratıyor. Orrorin tugenensis’te oluşan nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel dönüşüm yaparak Ardipithecus ramidus’u yaratıyor. Ardipithecus ramidus’daki nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel dönüşüm yaparak Australopithecine’leri yaratıyor… Bu mekanizma bütün homininler boyunca devam ediyor. Araştırmaların gösterdiğine göre günümüzde de halen devam eden bu nicel iskelet değişikliği birikimleri Homo sapiens’te de nitel dönüşüm yaparak bir başka hominine dönüştürmek üzere devam ediyor. Sonuç olarak, homininler ayrı türler değildirler.Tayin edici olarak yedi milyon yıldır süren iskelet değişikliklerinin ve buna ilaveten coğrafi adaptasyonların neden olduğu fenotipik farklılıkları olan aynı türlerdir.