THE MAIN DRIVING FORCES AND STAGES OF HUMAN BECOMING AN INTELLIGENT BEING

 

Humans became intelligent beings through three leaps resulting from the influence of three main driving forces.

Three Main Driving Forces

1. Variations (genetic diversity)

2. Natural selection pressure

3. The skeletal transformation triggered by standing upright seven million years ago, continuing throughout all hominin stages and still ongoing today

 

Three Leaps

1. The leap to bipedalism that occurred seven million years ago

2. The intelligence somersault leap that occurred around two million years ago

3. The intelligence-threshold leap, in which humans reached the mental capacity to create tools by attaching a stone to a stick—a type of object never before produced by nature under natural conditions

 

 The Three Main Driving Forces and Their Functions

 

1. Variations

Evolutionary scientists say that if natural selection is the engine of evolution, then variations are its raw material. Every newborn organism is a variation. In other words, no two organisms on Earth have identical genomes.

 

Every individual within a primate (chimpanzee) population forced to stand on two feet is a variation. Some of these variations possess genomes more suited to bipedalism, or such genomes will emerge in later generations. If individuals with genomes predisposed to bipedalism do not arise within this population, then the population cannot survive as a bipedal species, and no bipedal primate speciation can occur.

 

 2. Natural Selection Pressure

The main mechanism of general evolution—that is, speciation—is natural selection pressure. Natural selection consists of the pressures exerted by geographic location, climate conditions, diseases, predators, food varieties and methods of obtaining them, and population security. Collectively, these can be called habitat pressures.

 

Variations and natural selection pressure are the mechanisms of general evolution. These two parameters account for the evolution and speciation of all living organisms other than humans. Human evolution and the emergence of the human species cannot be explained solely by these two driving forces.

 

3. The Skeletal Transformation Triggered by Standing Upright Seven Million Years Ago, Continuing Through All Hominin Stages and Still Ongoing Today

Humans are the only mammalian species on Earth that is both bipedal and vertically bodied. This third driving force is the determining parameter in humanity’s becoming an intelligent species. The mechanisms and processes of human evolution have not been adequately explained because this reality—the skeletal transformation that began seven million years ago and continues today—has not been recognized.

 

There are many hypotheses concerning human evolution, but these hypotheses are often mutually exclusive and far from convincing. Skeletal transformation has progressed from the toes to the leg bones, pelvis, rib cage, arm lengths, finger bones, and, for the last two million years (after the intelligence somersault), facial reduction and skull (brain) enlargement.

 

The Three Leaps Produced by the Influence of These Driving Forces

 

 1. The Leap to Bipedalism Seven Million Years Ago

Since I have discussed this in detail in many previous articles, I will summarize it briefly here. Human bipedalism has traditionally been attributed to prolonged and widespread life in the savanna. However, this hypothesis has now largely been abandoned.

 

My proposal is that a primate population became trapped somewhere in the Rift Valley due to natural events and environmental changes and was forced to search for and obtain food in wetland environments. The fact that hominin fossils are predominantly found in dried lake and river deposits, and that carbon isotope analyses of fossil tooth enamel indicate a diet rich in aquatic resources, can be cited as evidence supporting the hypothesis that upright posture originated in wetlands.

 

2. The Intelligence Somersault Leap Around Two Million Years Ago

Once bipedalism became necessary seven million years ago, gradual torso straightening began over a very long period (approximately five million years). The driving force behind this straightening was the necessity of keeping the body's center of gravity within the area of the feet. Otherwise, a creature unable to locomote optimally could not sustain its life or species.

 

Indeed, fossil skeletons from every stage of the last seven million years show this gradual change toward the modern condition.

 

Around two million years ago, after five million years of accumulated quantitative torso straightening, the embryo in the womb produced an adaptive response to this vertical body structure. Everything that occurred followed the laws of physics. The embryos of all horizontally bodied mammals develop and are born facing the mother’s abdomen, with their heads toward the birth canal and with limited freedom of movement.

 

The human embryo, however, had to orient its head toward the mother's diaphragm. As a result, it was forced to bear the weight of the mother's internal organs upon its skull. This led to enlargement and rounding of the skull. It was this necessity of bearing weight that triggered skull growth and consequently brain growth.

 

This proposal could theoretically be tested by implanting a chimpanzee embryo into the womb of a modern human female whose body has fully acquired vertical posture through seven million years of torso straightening. Pure chimpanzees born from human wombs could then be bred with one another for 10–15 generations, with all gestation and births occurring in human wombs. The results might surprise everyone. One might encounter a hairy chimpanzee with a smaller face and a larger skull saying “good morning” to you.

 

An objection is often raised that such an experiment cannot be performed for ethical reasons. However, the inability to conduct the experiment does not falsify the hypothesis.

 

At the Homo habilis stage around two million years ago, a sudden increase in brain size is observed (from 350 cc to 700 cc). For this reason, I argue that the intelligence somersault occurred around two million years ago.

 

 3. The Intelligence-Threshold Leap: Reaching the Mental Capacity to Create Tools Such as a Stone Attached to a Stick

The intelligence-threshold leap occurred when the brain growth initiated by the intelligence somersault reached a certain size, enabling the mental capacity to create tools not naturally found in nature.

 

The ancestor of the spacecraft that carried modern humans (the Homo sapiens stage) to the Moon was that first stone attached to a stick.

 

Beginning with *Sahelanthropus tchadensis*, which stood upright seven million years ago, the skeletal transformation within hominins has continued in the same form and at the same rate regardless of the habitat in which they lived or the geographic adaptations they underwent. The primary cause of differences in appearance among hominins is skeletal transformation. Geographic adaptations also contribute to these differences, though they are not the determining factor.

 

All hominins have undergone the same skeletal transformation at the same rate, speed, and manner. Once hominins reached a certain level of mental capacity, they began moving into different parts of the world. This mental capacity gave them the ability to imagine what lay beyond a mountain—in a sense, to “see” beyond it. Animals live according to what they see or perceive through their senses, whereas hominins additionally possess imagination.

 

Throughout the seven-million-year process of bipedalism, hominins exchanged genes both horizontally and vertically, assimilated one another, and ultimately reached the final hominin stage, *Homo sapiens sapiens*.

 

In recent years, genetic sequences obtained from approximately 40,000-year-old fossils have demonstrated that Neanderthals, Denisovans, *Homo floresiensis*, and *Homo sapiens* exchanged genes horizontally—that is, they interbred. Likewise, Chinese scientists have recently demonstrated vertical gene transfer using sequenced proteins obtained from 400,000-year-old *Homo erectus* fossil teeth. Vertical gene transfer means that genes acquired from *Homo erectus* by Denisovans through interbreeding 400,000 years ago were carried forward through generations and transmitted to the present.

 

Considering all this, it should be assumed that mechanisms of horizontal and vertical gene transfer operated throughout the hominin period. In other words, hominins were not separate species but rather a single species exhibiting minor phenotypic differences resulting from accumulated quantitative skeletal changes and geographic adaptations. Every hominin shared a common skeletal structure that changed simultaneously and in parallel.

 

The skeletal transformation triggered by standing upright seven million years ago has continued until today and is still ongoing. This transformation produces accumulations of quantitative skeletal changes over long periods. These accumulations of quantitative change lead to qualitative leaps and transformations. As a result of these quantitative accumulations and qualitative transformations (leaps), hominins with only slight phenotypic differences emerge.

 

In other words, after *Sahelanthropus tchadensis*, accumulated quantitative skeletal changes produced a qualitative transformation that gave rise to *Orrorin tugenensis*. The accumulated quantitative skeletal changes in *Orrorin tugenensis* then produced a qualitative transformation resulting in *Ardipithecus ramidus*. The accumulated quantitative skeletal changes in *Ardipithecus ramidus* produced a qualitative transformation resulting in the australopithecines, and so on. This mechanism continued throughout all hominin stages.

 

According to research, these accumulations of quantitative skeletal changes, which continue even today, are still operating in *Homo sapiens* and are transforming it toward another hominin form.

 

In conclusion, hominins are not separate species. Rather, they are the same species exhibiting phenotypic differences caused primarily by skeletal transformations that have continued for seven million years, together with geographic adaptations.

 

İNSANIN AKILLI CANLI OLUŞUNUN ANA DEVİNDİRİCİ GÜÇLERİ VE AŞAMALARI

 

İnsan üç ana devindirici gücün etkisi sonucu geçirdiği üç sıçramayla akıllı canlı olmuştur.

Üç Ana Devindirici Güç

1.     Varyasyonlar (Genetik çeşitlilik)

2.     Doğal Seçilim Baskısı

3.     Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklediği bütün hominin aşamalarında ve günümüzde devam eden iskelet değişikliği

Üç Sıçrama

1.     Yedi milyon yıl önce oluşan iki ayaklılık sıçraması

2.     Günümüzden iki milyon yıl önceleri oluşan akıl taklası sıçraması

3.     Doğanın doğal koşullarıyla üretmediği, o zamana kadar doğada hiç olmayan bir taşı bir sopaya bağlayarak aletler üretebilecek zihinsel kapasiteye ulaştığı akıl eşiği sıçraması

Üç ana devindirici güç ve işlevleri

1.     Varyasyonlar: Evrim bilimciler derler ki; evrimin motoru seçilim baskısıysa, ham maddesi de varyasyonlardır. Her yenidoğan canlı bir varyasyondur. Yani yerküre üzerinde bulunan hiçbir canlının genomu birbirinin aynısı değildir.

İki ayak üstüne kalkmak zorunda kalan bir primat (şempanze) popülasyonunun her bireyi bir varyasyondur. Bu varyasyonların bazılarının genomları iki ayaklılığa yatkındır ya da daha sonra gelecek nesillerde genomu iki ayaklılığa yatkın olanlar çıkacaktır. Zaten bu popülasyonun içinde iki ayaklılığa yatkın genomu olanlar oluşmazsa, bu popülasyon iki ayaklı olarak türünü sürdüremez ve iki ayaklı bir primat türleşmesi olmaz.

2.     Doğal Seçilim Baskısı: Genel evrimin yani türleşmenin ana mekanizması doğal seçilim baskısıdır. Doğal seçilim coğrafi konumun, iklim şartlarının, hastalıkların, avcıların, yiyecek çeşitlerinin ve temin yollarının ve popülasyon güvenliğinin baskısıdır. Bunların tümüne yaşam alanı baskısı diyebiliriz.

Varyasyonlar ve doğal seçilim baskısı genel evrimin mekanizmalarıdır. Yani bu iki parametre insan türü dışında bütün canlıların evrimleşmesi ve türleşmesini sağlar ve açıklar. İnsanın evrimleşmesi, insan türünün oluşması bu iki devindirici güçle açıklanamaz.

3.     Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklediği bütün hominin aşamalarında ve günümüzde devam eden iskelet değişikliği: İnsan yerkürenin tek memeli, iki ayaklı ve düşey gövdeli canlısıdır. Bu üçüncü devindirici güç insanın akıllı canlı olmasının tayin edici parametresidir. Bu nedenle insan evriminin mekanizma ve süreçleri bu yedi milyon yıldır ve günümüzde de hala devam eden iskelet değişikliği gerçeği farkedilemediği için açıklanamamıştır. Çok sayıda insan evrimi hipotezi vardır ama bu hipotezler birbirini dışlayıcı ve ikna edicilikten uzaktır. İskelet değişikliği ayak parmağından başlayıp bacak kemikleri, pelvis, göğüs kafesi, kol uzunlukları, parmak kemikleri ve iki milyon yıldan bu yana da (akıl taklasından sonra) yüz küçülmesi ve kafatası (beyin) büyümesi olarak devam etmektedir.

 

 

 

 

 

Bu devindirici güçlerin etkisi sonucu oluşan üç sıçrama

 

1.     Yedi milyon yıl önce oluşan iki ayaklılık sıçraması: Bugüne dek çok sayıda makalemde ayrıntılı bahsettiğim için burada kısaca özetleyeceğim. İnsanın iki ayaklı olma nedeni yaygın ve uzun süreli olarak savanada yaşamak zorunda kalması olarak gösterilmiştir. Fakat şimdilerde bu hipotez terkedilmiştir. Benim önermemse, Rift vadisinde bir yerlerde doğa olayları ve çevresel değişiklikler nedeniyle mahsur kalan bir primat popülasyonunun sulak alanda yiyecek arama ve bulma zorunluluğunda kalmasıdır. Hominin (insansı) fosillerinin çoğunlukla kurumuş göl ve akarsu çökeltilerinde bulunması ve fosillerin diş minelerinden alınan karbon izotop araştırmaları sonucu su ürünleriyle beslendiği bulgusu sulak alanlarda ayağa kalktı hipotezine referans olarak gösterilebilir.

2.     Günümüzden iki milyon yıl önceleri oluşan akıl taklası sıçraması: Yedi milyon yıl önce iki ayaklı olmak zorunda kalınca uzun zamanlara yayılı olarak (yaklaşık beş milyon yıl) gövde dikleşmesi başlamıştır. Gövde dikleşmesinin itici gücü, iki ayaklı olmak zorunda kalan bu canlının ağırlık aksını ayak taban alanları içinde tutma zorunluluğudur. Aksi takdirde lokomosyonunu optimal şekilde yapamayan canlı yaşamını ve türünü sürdüremez. Zaten bu yedi milyon yılın her aşamasına ilişkin fosillerin iskelet yapıları günümüze doğru bu değişimi göstermektedir. İki milyon yıl öncelerde gövde dikliği beş milyon yıl biriken nicel dikleşme birikimlerini tamamlayınca anne rahmindeki embriyo bu düşey gövdeliliğe bir uyumsal yanıt vermiştir. Bütün bu olan bitenler fizik yasaları gereğidir. Bütün yatay gövdeli memelilerin embriyoları yüzü annenin karnına, kafası doğum kanalına dönük, çok fazla hareket alanı olmaksızın bu şekilde oluşur, gelişir ve doğar. Halbuki insan embriyosu kafasını anne diyaframına dönmek zorunda kalınca kafatası üstünde annesinin iç organlarını taşımak zorunda kaldığından dolayı kafatasında büyüme ve yuvarlaklaşma şeklinde bir değişim olmuştur. Bu taşıma zorunluluğudur ki kafatası dolayısıyla da beynin büyümesini tetiklemiştir. Bu önerme tamamen düşey gövdeli hale gelmiş olan yani yedi milyon yıllık gövde dikleşmesinin homo sapiens aşamasında olan modern insanın rahmine bir şempanze embriyosu implante edilerek denenebilir. Yani insan rahminden doğmuş saf şempanzeler 10-15 nesil birbiriyle çiftleştirerek ve bütün gelişim ve doğumları insan rahminde yapılarak herkesi şaşırtacak sonuçlar elde edilebilir. Yani size “günaydın” diyen kıllı, yüzü küçük kafatası büyük bir şempanzeyle karşılaşabilirsiniz. Bu deney etik nedenlerle yapılamaz diye bir itiraz var. Ama deneyin yapılamaması hipotezi yanlışlamaz. İki milyon yıl öncesi homo habilis aşamasında ani bir beyin büyümesi (350cc’den 700cc’ye) görülmektedir. Bu nedenle akıl taklası iki milyon yıl önceleri atılmıştır diyorum.

3.     Doğanın doğal koşullarıyla üretmediği, o zamana kadar doğada hiç olmayan bir taşı bir sopaya bağlayarak aletler üretebilecek zihinsel kapasiteye ulaştığı akıl eşiği sıçraması: Akıl eşiği sıçraması, akıl taklası sıçramasıyla tetiklenen ve başlayan beyin büyümesi, belirli bir büyüklüğe geldiğinde doğada doğal olarak bulunmayan aletler üretecek zihinsel kapasiteye ulaşmasıdır. Günümüz insanını (homo sapiens aşaması) aya götüren uzay mekiğinin atası, ilk örneği o sopaya bağlanmış taştır.

Hominin, yedi milyon yıl önce ayağa kalkan  Sahelanthropus tchadensis ile başlayan günümüze doğru yerkürenin hangi yaşam alanında bulunursa bulunsun yani hangi coğrafi adaptasyona uğrarsa uğrasın içindeki iskelet değişikliği bütün homininlerde aynı şekil ve oranda devam etmektedir. Homininlerin farklı görünümlerinin ana nedeni iskelet değişikliğidir. Coğrafi adaptasyonlar da tayin edici olmamakla birlikte bu farklı görünümlerde etkendir. Ama hepsinin iskelet değişikliği aynı oranda, aynı hızda ve aynı şekilde devam etmektedir. Homininler belirli bir zihinsel kapasiteye geldiğinde dünyanın değişik yerlerine doğru hareket etmeye başlamışlardır. Çünkü bu zihinsel kapasite onlara dağın arkasını hayal etme yetisi, bir  anlamda dağın arkasını görme yetisi kazandırmıştır. Hayvanlar gördüğüyle ya da duyularından gelen algılarla yaşar, homininse buna ilaveten bir de hayal eder. Aynen günümüzde olduğu gibi yedi milyon yıl süren iki ayaklılık sürecinde homininler birbirlerinden yatay ve dikey gen alışverişlerinde bulunmuşlar, birbirlerini asimile etmişler ve hominin türünün son aşaması olan homo sapiens sapiens aşamasına getirmişlerdir.

Son yıllarda neandertaller, denisovanlar, homo floreinsensislerin ve homo sapienslerin birbirleriyle yatay gen alışverişlerinde bulundukları yani çiftleştikleri kırk bin yıla tarihlenen fosillerden alınan gen dizilimleriyle kanıtlanmıştır. Aynı şekilde son günlerde Çinli bilim insanları dörtyüzbin yıla tarihlenen homo erectus fosil dişlerinden alınan ve dizilenen proteinlerden hareketle dikey gen alışverişini ispatlamışlardır. Dikey gen alışverişi dörtyüzbin yıl önce homo erectusla çiftleşen denisovanların ondan aldığı geni ya da genleri nesiller boyu taşıyarak ve ileterek günümüze getirmiştir. Bütün bunlar düşünüldüğünde yatay ve dikey gen alışverişi mekanizmasının bütün homininler döneminde çalıştığı öngörülmelidir. Yani homininler ayrı türler değil sadece biriken nicel iskelet dğişiklikleri ve coğrafi adaptasyonlar sonucu birbirinden küçük fenotipik farklılıkları olan tek bir türdür. Bu türün her homininde ortak, eş zamanlı ve paralel olarak değişen iskelet yapısı vardır.

Yedi milyon yıl önce ayağa kalkmanın tetiklemesiyle başlayan iskelet değişikliği günümüze kadar sürmüş ve hala devam etmektedir. Bu iskelet değişikliği uzun zamanlara yayılı nicel iskelet değişikliği birikimleri oluşturmaktadır. Bu nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel sıçramalara ve dönüşümlere yol açmaktadır. Bu nicel birikim ve nitel dönüşümler (sıçrama) sonucunda birbirinden çok az farklı fenotipte homininler oluşmaktadır. Yani Sahelanthropus tchadensis’ten sonra iskelette oluşan nicel değişim birikimleri nitel dönüşüm yaparak Orrorin tugenensis’i yaratıyor. Orrorin tugenensis’te oluşan nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel dönüşüm yaparak Ardipithecus ramidus’u yaratıyor. Ardipithecus ramidus’daki nicel iskelet değişikliği birikimleri nitel dönüşüm yaparak Australopithecine’leri yaratıyor… Bu mekanizma bütün homininler boyunca devam ediyor. Araştırmaların gösterdiğine göre günümüzde de halen devam eden bu nicel iskelet değişikliği birikimleri Homo sapiens’te de nitel dönüşüm yaparak bir başka hominine dönüştürmek üzere devam ediyor. Sonuç olarak, homininler ayrı türler değildirler.Tayin edici olarak yedi milyon yıldır süren iskelet değişikliklerinin ve buna ilaveten coğrafi adaptasyonların neden olduğu fenotipik farklılıkları olan aynı türlerdir.

 

 

 

 

 

 

THE ORIGIN OF THE THEORY OF INTERSPECIES EMBRYO TRANSFER

 

There is a definition of philosophy by the American philosopher-scientist Daniel C. Dennett that I love very much; “Philosophy is all mental and intellectual activities carried out until the right question is found.” Science is also all the activities carried out to seek an answer to this right question. This definition is also valid for me and my scientific journey began in 1974 with a question; can a mammalian embryo form, develop and be born in the uterus of another species?

 

After asking this question, I searched for an experimental model. Since I did not have the conditions to put a goat embryo into a sheep’s uterus and test it, I designed a proxy experiment that could be a basis for this experiment. This experiment would be like placing a mammalian embryo into the uterus of another mammalian species. I broke a fertilized egg into a cup and threw away its shell. Then I placed this cup into the incubation environment I created. And I obtained a chick from the egg outside its shell.

 

From here, my confidence in my hypothesis of interspecies embryo transfer increased. As a matter of fact, later in 1983, a veterinary institute in Germany implanted the embryo of a dwarf African goat into a sheep’s uterus and achieved birth. As a result of these two experiments, both of my hypotheses became theories.

 

When my hypotheses of interspecies embryo transfer and obtaining a chick from a shell-less egg became theories, I asked another question; what would happen if a pure chimpanzee embryo were implanted into a human uterus? While searching for an answer to this question, as a result of my research, I reached the conclusion that humans are intelligent not because they are bipedal, but because they have a vertical body (therefore the skull and thus the brain grew). Since I have mentioned these theses in detail in my book “The Origin of Humans” and in my articles, I do not find it necessary to elaborate here.

 

As a result; I brought to the scientific world the theory of “interspecies embryo transfer”, the theory of “obtaining a chick from a shell-less egg” and the hypothesis that “if a chimpanzee embryo is implanted into a human uterus, the skull becomes rounded and its volume increases.”

 

TÜRLER ARASI EMBRİYO TRANSFERİ TEORİSİNİN DOĞUŞU

 

Çok sevdiğim Amerikalı filozof-bilim adamı Daniel C. Dennett’in bir felsefe tanımı vardır; “Felsefe doğru soruyu buluncaya kadar yapılan zihinsel ve entelektüel faaliyetlerin tümüdür.” Bilim de bu doğru soruya yanıt aramak için yapılan faaliyetlerin tümüdür. Bu tanım benim için de geçerlidir ve benim bilim yolculuğumda 1974 yılında bir soruyla başladı; bir memeli embriyosu bir başka türün rahminde oluşur, gelişir ve doğar mı? Bu soruyu sorduktan sonra bir deney modeli aradım. Bir keçi embriyosunu koyun rahmine koyup deneyebilecek şartlara sahip olmadığımdan bu deneye dayanak olabilecek bir proxy deney dizayn ettim. Bu deney bir memeli embriyosunun  başka bir tür memeli rahmine yerleştirilmesi gibi olacaktı. Döllenmiş yumurtayı bir fincanın içine kırıp kabuğunu attım. Sonra bu fincanı oluşturduğum kuluçka ortamına yerleştirdim. Ve kabuğu dışında yumurtadan civciv elde ettim.

Buradan hareketle türler arası embriyo transferi hipotezime güvenim arttı. Nitekim daha sonra 1983 yılında Almanya’da bir veterinerlik enstitüsü cüce afrika keçisinin embriyosunu koyun rahmine implante etti ve doğum sağladı. Bu iki deney sonucunda benim iki hipotezim de teori haline geldi.

Türler arası embriyo transferi ve kabuksuz yumurtadan civciv çıkar hipotezlerim teori haline gelince, bir soru daha sordum; peki bir saf bir şempanze embriyosu insan rahmine implante edilirse ne olur? Bu soruya yanıt ararken yaptığım araştırmalar sonucu insanın iki ayaklı olduğu için değil , düşey gövdeli olduğu için akıllı canlı olduğu ( kafatası dolayısıyla beyin büyüdü) sonucuna vardım. Bu tezlerimden İnsanın Kökeni kitabımda ve makalelerimde ayrıntılı olarak bahsettiğim için burada açma gereği duymuyorum.

Sonuç olarak; ‘türler arası embriyo transferi’ teorisini, ‘kabuksuz yumurtadan civciv çıkar’ teorisini ve ‘bir şempanze embriyosu insan rahmine inplante edilirse kafatası yuvarlaklaşır ve hacmi büyür’ hipotezini bilim dünyasına kazandırdım.

 

PROCESSES AND MECHANISMS OF HUMAN EVOLUTION

 

Although general evolution (speciation) has two main parameters (dynamics)—variation and natural selection pressure—human evolution has three main parameters (dynamics).

 

These are: in addition to the shared parameters of variation and natural selection pressure, a skeletal transformation triggered (initiated) by bipedalism, which has lasted for seven million years and continues today. This third parameter is what makes humans different from other living beings (i.e., an intelligent being). This parameter has continued for seven million years in every hominin species, independent of variation and natural selection pressure. It continues in all hominins regardless of whether a population migrates toward the poles or the equator. It is this ongoing skeletal transformation that will lead this organism (the hominin) to become an intelligent being.

 

While populations dispersed across the world undergo geographic adaptation through natural selection pressure separately, this skeletal transformation initiated by bipedalism continues simultaneously in all hominin groups.

 

So how does this skeletal transformation lead to humans becoming intelligent beings?

 

If we define general evolution as qualitative transformations resulting from the accumulation of quantitative changes over long periods under natural selection pressure, then human evolution can be explained by adding the seven-million-year-long skeletal transformation to this process.

 

The skeletal transformation begins with the big toe and continues with the elongation of the leg bones, the pelvis taking on a bowl-like shape, the torso becoming upright, the rib cage becoming cylindrical, the skull taking on an arch-like (Roman arch) shape and enlarging, and the jaw becoming smaller, resulting in the formation of what is called the “chin” at the tip of the lower jaw. The upright posture of the body is necessitated by the requirement that the axis of body weight remains within the area of the soles of the feet. If you lean forward from your waist, beyond a certain angle you will fall, because your center of mass moves out of the area of your feet. This is a requirement of physical laws and the biomechanics of hominins. If a living being does not have an optimal locomotion (movement) mechanism, it cannot sustain its species.

 

When the upright posture reaches a certain level of quantitative accumulation, a qualitative transformation occurs, and the embryo in the womb flips and turns its head toward the mother’s diaphragm. I call this the “cognitive flip.” It is this cognitive flip that has led to the rounding and enlargement of the human skull.

 

Since I have proposed experiments related to this subject and presented them at universities around the world, I do not elaborate on this topic here.

 

When skull enlargement begins and reaches a certain volume (600–700 cc), this organism gains sufficient brain size and mental capacity, enabling it to develop language and control fire. Without a certain brain size and mental capacity, no living being can develop language or control fire. Since there was a sudden increase in brain size in Homo habilis, which lived two million years ago, I propose that this “cognitive flip” occurred around two million years ago.

 

In recent years, genetic material extracted from Neanderthal, Denisovan, and Floresiensis fossils has shown that we exchanged genes with these three groups (which I argue are not separate species). Later, proteins extracted from fossils of Australopithecus africanus, Homo rudolfensis, Homo habilis, and Homo erectus were studied, and it was concluded that, like the previously mentioned three hominins, they also exchanged genes with one another.

 

From this perspective, if we consider a model in which each preceding hominin is a thesis, the next is an antithesis, and the following one is a synthesis—from Sahelanthropus tchadensis, which stood upright seven million years ago, to Homo sapiens—we can think of all these hominins as transcending one another by incorporating each other, culminating in Homo sapiens. In other words, we did not exterminate Neanderthals; we surpassed them by incorporating them—we received DNA from them (about 4% of our DNA).

 

In summary, hominins are not entirely separate species; rather, through gene exchange (interbreeding) and by incorporating one another, they have continued to the present over approximately 280,000 generations.

 

İNSAN EVRİMİNİN SÜREÇ VE MEKANİZMALARI

Genel evrimin (türleşmenin) varyasyon ve doğal seçilim baskısı olarak iki ana parametresi, dinamiği olmasına rağmen insan evriminin üç ana parametresi (dinamiği) vardır.

Bunlar; varyasyon+doğal seçilim baskısı ortak parametrelerine ilaveten iki ayaklı olmanın tetiklediği (başlattığı) yedi milyon yıl süren ve günümüzde de devam eden iskelet değişikliğidir. İşte insanın diğer canlılardan farklı (akıllı canlı) olmasına neden olan bu üçüncü parametredir. Bu parametre varyasyon ve doğal seçilim baskısı parametrelerinden bağımsız olarak her insansı türünde yedi milyon yıldır devam etmektedir. Kutuplara giden bir insansı popülasyonunda (hominin) ve ekvatora giden bir insansı popülasyonunda da doğal seçilim baskısı ve varyasyon parametrelerinden bağımsız olarak bütün insansılarda devam etmektedir. Bu süregelen iskelet değişikliğidir ki bu canlıyı (hominin) akıllı canlı olmaya götürecektir.

Dünyanın her yerine dağılmış popülasyonları ayrı ayrı doğal seçilim baskısı ile coğrafi adaptasyona uğrarken aynı anda bütün hominin gruplarında iki ayaklılığın başlattığı bu iskelet değişikliği sürmektedir.

Ne oluyor da bu iskelet değişikliği insanın akıllı canlı olmasına sebep oluyor?

Genel evrimi, uzun zamanlara yayılı doğal seçilim baskısıyla oluşan nicel değişimlerin birikmesi sonucu meydana gelen nitel dönüşümler olarak tanımlarsak, insan evrimini de bunlara ilaveten yedi milyon yıl süren iskelet değişikliği ile açıklayabiliriz.

İskelet değişikliği, ayak başparmağından başlayıp bacak kemiklerinin uzaması, pelvisin leğen şeklini alması, gövdenin dikleşmesi, göğüs kafesinin silindirikleşmesi, kafatasının Roma kemeri şeklini alıp büyümesi, çene küçülmesi sonucu alt çenemizin ucunda oluşan türkçede adı olmayan chin oluşmasına kadar devam etmektedir. Gövde dikleşmesine ağırlık aksının ayak taban alanları içinde kalma zorunluluğu neden olmaktadır. Belinizden öne doğru eğilirseniz, belli bir eğimden sonra düşersiniz. Çünkü ağırlık aksınız ayak taban alanları dışına çıkar. Bu fizik yasaları ve insansının biyomekaniği gereğidir. Bir canlının optimal bir lokomosyon (yer değiştirme) mekanizması olmazsa, o canlı türünü sürdüremez.

Gövde dikleşmesi belirli bir nicel birikime geldiğinde bir nitel dönüşüm olur ve rahimdeki embriyo takla atarak kafasını annenin diyaframına doğru çevirir. Ben buna “Akıl Taklası” diyorum. Bu akıl taklasıdır ki, insan kafatasının yuvarlaklaşmasına ve büyümesine neden olmuştur.

Bu konuyla ilgili deney önerdiğim  ve bu önerimi Dünya üniversitelerinde sunduğum için bu konuyu burada işlemiyorum.

Kafatası büyümesi başlayıp belirli bir hacme (600-700 cc) geldiğinde bu canlı yeterli beyin büyümesi ve zihinsel kapasiteye sahip olunca dili de geliştiriyor, ateşi de kontrol ediyor. Çünkü belirli bir beyin büyüklüğü ve zihin kapasitesi olmadan hiçbir canlı dil de geliştiremez, ateşi de kontrol edemez. İki milyon yıl önce yaşayan Homo habiliste ani bir beyin büyümesi olduğu için akıl taklasının iki milyon yıl önce atıldığını öneriyorum.

Son yıllarda neandertal, denisovan ve floresiensis fosillerinden gen alınınca bu üç türle (ki ben bunların ayrı tür olmadığını söylüyorum) gen alışverişimiz olduğu ortaya çıkmıştır. Daha sonra Australopithecus africanus, Homo rudelfensis, Homo habilis ve Homon erectus fosillerinden protein alındığı, bu proteinler üzerinde yapılan araştırmalar sonucu aynı yukarıda söylediğimiz üç hominin gibi bunlarında birbirleriyle gen alışverişi olduğu sonucuna varılmıştır. Buradan hareketle yedi milyo yıl önce ayağa kalkan Sahelanthropus tchadensis ten Homo sapiense kadar bir önceki hominin tez bir sonraki hominin antitez ve bundan sonrakinin de sentez  olduğu modeliyle düşünürsek, bütün bu homininlerin birbirini içererek aşıp Homo sapiense geldiğini düşünebiliriz. Yani Neandertalleri öldürüp türünü yok etmedik. Onları içererek aştık, DNA aldık (%4 DNA mız onlardan).

Özet olarak homininler ayrı türler değil, birbirinden gen alarak (çiftleşerek), birbirini içererek 280.000 nesil boyunca günümüze kadar gelmişlerdir.

 

PROCESSES AND MECHANISMS OF EVOLUTION

 

MAIN PARAMETERS OF EVOLUTION

 

Darwin described evolution as “evolution by natural selection.” However, the two main parameters of evolution are variation and natural selection pressure. Since DNA was not known in Darwin’s time, he made such a definition. In fact, variation and natural selection pressure work together to enable evolution, that is, speciation.

 

How does this mechanism work?

 

As a result of a change in the habitat of a population of living organisms, for example, due to drought on one of the Galápagos Islands, the finches living there are forced to crack hard seeds. As a result, their beaks become thicker and change shape to break these hard seeds. When drought begins on the island, natural selection pressure favors the formation of thicker beaks. At the same time, within the population on the island, newborn individuals whose genetic sequences (genomes) are predisposed to having thicker beaks are advantageous and therefore selected by natural selection. Gradually, the gene frequencies of these variations within the population begin to increase. In other words, 70% of the population comes to have a genetic structure suitable for thick beaks. This continues to increase over time.

 

This process of developing thicker beaks accumulates small changes over a long period. When this accumulation of quantitative changes reaches a certain level, a qualitative transformation occurs, and the thick-beaked finches no longer interbreed with the thin-beaked finches. In other words, speciation occurs. Evolution already means the transformation of one living organism into another, the formation of a new species—that is, speciation.

 

In summary, there are two main parameters of evolution: natural selection pressure and variations with genomes predisposed to this selection pressure. Unless these two dynamics work together, speciation—that is, evolution—does not occur. As long as these two dynamics work together, speciation occurs and a new species emerges. This is what we call evolution.